Τετάρτη, Μαΐου 15, 2013

σε ποιά Γη

Εσύ νιώθεις το δικό μου δράμα Χριστέ; Γιατί δε σε βλέπω να κάνεις κάτι. Δε νομίζω να σε είδα σπίτι μου να ανάβεις κεριά και να προσεύχεσαι για μένα.
Και το έχω ανάγκη γαμώτο σου.

Έτσι κι εγώ δεν ασχολούμαι με το δικό σου.
Δε θέλω δεύτερες ζωές και σωτηρίες, εδώ δε μπορούμε να κάνουμε καλά την πρώτη.
Θέλω αγάπη σε τούτη εδώ την παρανοϊκή ζωή.
Σε ποιά Γη ζεις και δε μ'ακούς;

Παρασκευή, Μαΐου 10, 2013

τατού

Προχτές έβλεπα μια συνέντευξη του Θανάση Λάλα, και ανάμεσα σε πολλές μαλακίες είπε και ένα ωραίο. Είπε ότι το πιο σημαντικό είναι να κυνηγάμε την ευτυχία και όχι την επιτυχία.

Θα μπορούσα να το κάνω τατού. Αυτό έχει σημασία. Η ευτυχία και μόνο. Γάμα την επιτυχία. Αυτή μπορεί να έρθει μαζί με την ευτυχία, μπορεί όμως και όχι. Γάμα τους τίτλους σπουδών, το βαρύ βιογραφικό και το μεγάλο πάκο με τα χιλιάευρα. Καλό είναι να τα έχεις, αλλά μόνο αν είσαι ευτυχισμένος. Μόνο αυτό να κοιτάς. Κι ας μην έχεις τελειώσει το δημοτικό, κι ας μην έχεις δεύτερο βρακί να βάλεις, κι ας είσαι ξεβοθρατζής. Αρκεί να είσαι ευτυχισμένος. Να κοιμάσαι καλά, να ξυπνάς καλά, να χαμογελάς, να ονειρεύεσαι.

Να κυνηγάς την ευτυχία και όχι την επιτυχία.

Κυριακή, Μαΐου 05, 2013

η-λήθη-ος

Με πληρώνει με το χειρότερο νόμισμα. Με τη λήθη.
Φαντάζεσαι μια ζωή χωρίς να σε θυμάται; Χωρίς να αναπολεί, χωρίς να μετανιώνει.
Ο χρόνος είναι μεγάλη ανακούφιση, το καλύτερο παυσίπονο για τη ζωή. Έτσι νόμισα και εγώ ,αφού έχω πάρει το χάπι του χρόνου μου, πως ότι και να κάνει πιά θα μπορούσα να το επεξεργαστώ. Να ζητήσει συγνώμη, να κλάψει μπροστά μου, να κάνει σκηνές, να με χτυπήσει.

Δε μπορώ όμως να αντέξω με τίποτα, μα με τίποτα ρε παιδί μου το να μην κάνει τίποτα.
Να φέρεται σαν να είμαστε δύο σώματα που πρωτογνωρίστηκαν χτες, χωρίς παρελθόν και κυρίως με ένα ηλίθιο χαμόγελο που φωνάζει 'χωρίς μέλλον'. 

Τετάρτη, Μαΐου 01, 2013

καμιά φορά

Πάντα μού άρεσε να βλέπω και τις δύο όψεις ενός νομίσματος. Και νομίζω ότι όλες οι καταστάσεις έχουν μία καλή και μία κακή πλευρά, αν τις αναλύσεις λιγάκι. Προχτές μού είπε ένα παιδί ότι η μαμά του έκανε κάτι εξετάσεις και τής βρήκαν κάτι φυσαλίδες στον πνεύμονα. Αυτή δεν κάπνιζε, αλλά οι συνάδελφοί της στη δουλειά, ήταν φουγάρα. Αυτές οι φυσαλίδες ήταν ένα βήμα πριν εξελιχθούν σε κάτι κακό, αλλά την γυναίκα την απέλυσαν και έτσι δεν συνέχισε να είναι παθητικός καπνιστής. Ο γιατρός τής το είπε ξεκάθαρα: "Ευτυχώς που σταμάτησες να δουλεύεις εκεί".

Είδες καμιά φορά; Μπορεί η ανεργία να αποβεί σωτήρια.

Πέμπτη, Απριλίου 25, 2013

όνειρο στο διηνεκές

Ένα όνειρο που συνεχίζεται για πάντα, γίνεται σκοπός ύπαρξης, κατακλύζει όλες τις κοιλότητες του εγκεφάλου και δεν το αφήσουμε πίσω ποτέ, είμαι πιά πεπεισμένος, ότι τα χρόνια θα το μετατρέψουν σε έναν αφόρητο εφιάλτη.

Σάββατο, Απριλίου 20, 2013

ποτέ δεν πρέπει

Οι πιο μεγάλες κλισεδιές είναι οι μεγαλύτερες αλήθειες. Και η εξοχότερη αυτών, είναι ότι στη ζωή δεν υπάρχει τίποτα πιο βέβαιο από το θάνατο. Το ξέρω ότι το ξέρεις. Μας το είπανε πάνω από την θερμοκοιτίδα. Αλλά πόσο το έχουμε καταλάβει αλήθεια;

Δηλαδή σκέψου: Δεν είναι σίγουρο ότι θα έχεις πάντα τους ίδιους φίλους, ούτε την ίδια γυναίκα. Καλά εννοείται αυτό. Δεν είναι σίγουρο ότι θα σε αγαπάει πάντα η μαμά σου. Μπορεί να πάθει αλτσχάιμερ ή απλα μια μέρα να κάνεις κάτι και να αλλάξει γνώμη για σένα. Δεν είναι σίγουρο ότι θα ασχολείσαι επαγγελματικά με αυτό που κάνεις τώρα, δεν είναι σίγουρο ότι θα έχεις σπίτι, δύο πόδια, όραση, λεφτά, αδέρφια. Αλλά είναι σίγουρο ότι θα πεθάνεις. 100% σού λέω.

Αν είχαμε όντως συνειδητοποιήσει, τόσο βαθιά, ότι όντως απλά περνάμε από την γη για κάποια χρόνια σαν τουρίστες και σίγουρα θα πεθάνουμε κάποια στιγμή, κοντινή ή μακρινή, τότε δεν θα κάναμε ότι κάνουμε αυτή την στιγμή. Εσύ δεν θα καθόσουν σε ένα pc να διαβάζεις αυτά που γράφω, κι εγώ δεν θα έβρισκα λόγο να κάθομαι να σού μιλάω. Ίσως μόνο μπας και σε έψηνα για να μοιραστούμε τα έξοδα στον γύρο του κόσμου και στα πιο τρελά πράγματα που θα έπρεπε να προλάβω να κάνω πριν πεθάνω. Γιατί ακόμα και 80 να πας, πάλι δεν θα είναι αρκετός ο χρόνος να κάνεις όλα τα πράγματα που έχει αυτός ο πλανήτης. Και πάντα θα είναι μεγάλη μαλακία να αγχώνεσαι και να στεναχωριέσαι για το οτιδήποτε.

Δεν πρέπει να στεναχωριόμαστε ποτέ, ρε φίλε.

Δευτέρα, Απριλίου 15, 2013

νηφάλιος

"Τα βράδια που πάλι έχω πιεί. Δίπλα με ανθρώπους που τους συμπαθώ αλλά δε μου κάνουν. Βαριέμαι και καταριέμαι. Πάντα εσένα. Που με αφήνεις να ζω αυτά τα βράδια. Που με αφήνεις να πίνω, να χορεύω, να τραγουδάω, να περνάω καλά. Που μου στερείς το να είμαι μουγκός στην αγκαλιά σου και να κοιμόμαστε από τις 11."

Κάποτε το έγραψα αυτό για το προηγούμενο μπλογκ. Δε θυμάμαι πότε, ούτε τι είχα πιεί αν και μόνο το ποτό φαίνεται στα λόγια μου.
Δε συμφωνώ πιά. Αυτά είναι τα λόγια ενός μεθυσμένου, γεμάτα ρομαντισμό αλλά όχι τα δικά μου.
Νηφάλιος είναι η φάση. Να γελάς, να τραγουδάς, να περπατάς, να ερωτεύεσαι νηφάλιος.

    About

    Followers